باران:

این شعار یکی از بهترین اساتید من بود...
در مسیر حق... در سلوک... رفتن رسیدن است...

همکلاسی:

درود
دوست گرامی
مگر نه رفتن رسیدن است...پس بران به جلو
ولی اشتباهی دنده عقب نزنی
چون در زندگی سه راه هست
ایستادن و ذات پست انسان ماندن
دنده عقب و به ذات پست تر حیوان رفتن
و راه سوم راهی است که در آن رسیدن است...راهی که هیچ انسانی به آن نرسیده و نخواهد رسید....راهی به مقصد خدا شدن...درسته که به ته اون نمی رسی ولی توی این راه کاروانسراهای زیبایی است که اگر به هرکدام برسی رسیدی به مقصد...فقط باید مواظب باشی از این کاروانسرا به کاروانسرای قبلی نری که دوباره باید مشقای پاک شده رو تو دفتر بنویسی...دفتری که چون یه بار نوشته هاش پاک شده جلای بار اول رو نداره....پس اگه می ری برو جلو و نه عقب...چون اگر عقب بری همونی می شه که گفتم...برو جلو حتی اگه تو عرض جاده یه ماشین پارک کرده باشه...اگه سرعت عمل و دانایی داشته باشی می تونی بدون تصادف ازش رد بشی و گرنه باید به اون ماشین بزنی و ماشین جفتتون خراب می شه و باید کلی بهای صافکاری بدی...تازه بعدش ماشینی که یه بار صافکاری و رنگ شده به این راحتی ها فروش نمی ره...پس گواهینامه بگیر و برو...و برای گواهینامه گرفتن باید پیش تعلیمات رانندگی بری...
و تازه اگه تو برای آتیش مردم هیزمی افتخار کن ...عبادت جز خدمت خلق نیست...
باید بین مردم روشنایی باشه چه بهتر تو باعث اون روشنایی باشی...حواست باشه اگه افراط کنی و زیادی بسوزی نورت همه رو اذیت می کنه...ضمنا حواست باشه اگه بعضی مردم ناقلا خواستن با آتیش تو همدیگه رو سیاه کنن و نابود کنن خاموش شو...چون اراده ای که خدا به هر انسانی داده خیلی زیاده...حتی اگه روح انسان در قالب یک چوب هم باشه مطمئن باش می تونه از سوختن خودش جلوگیری کنهراستی دنیا خودش ایستاده...ماییم که هلش می دیم...اگه ندیم و جا بمونیم به قول آقا مهدی ما رو گرگا می خورن...چرا...چون وقتی واستی قاطی همون ذات پست حیوونا می شی و تو حیوونا هیچ رحمی وجود نداره و همه رو حتی اونهایی که باهاشون رفیق و قاطی شدن رو می خورن...
پس برو و برو و برو تا بدانی و بدانی و بدانی
از صفحه ای به صفحه ای
از چهره ای به چهره ای
از روزی به روزی
و از شهری به شهری
برو و از زیر اسمان وطنی که در ان تنها مرگ را به مساوات تقسیم می کنند بگذر و به دیار زندگی بخش برس
ما که ترمز بریدیم و رفتیم تو ته دره...ماشینمون حالا حالا ها حاضر نمی شه ...
تو برو و اگه به دوستامون رسیدی سلام من رو برسون و بگو من دارم سعی می کنم بهشون برسم ولی چون تعمیر کاری نیست ماشین رو باید خودم صافکاری کنم و تا یاد بگیرم ممکنه طول بدم ولی یه روزی خواهم اومد
خواهم اومد مثل آفتابی که هر روز میاد و برای ما طلوع می کنه با سلام عطر آویشن
....
در مورد علامت تعجب
دیگه دیگه...خوشم میاد جلوی جمله ی رفتن رسیدن است !!!! بگذارم

ساقی:

امیرحسین:

گلسا :

هر رفتی رسیدن نیست ، ولی برای رسیدن چاره ای جز رفتن نیست ، پس میرویم ...

باران:

علی:

به عنوان کسی که لااقل در یک زمینه هم رفتن را تجربه کرده ام و هم رسیدن را تجربه ی خودم را برادرانه می گویم که هیچ وقت لحظه های رفتنم را با لحظه های رسیدن و "سکون" (رسیدن خالی از حرکت) عوض نمی کنم ...
این را هم به یاد بیاورید که :
فاذا فرغت فانصب و الی ربک فارغب ... (با ترجمه ی من : پس چون رسیدی دوباره به راه بیفت و با این رسیدن و دوباره راه افتادن مداوم به سوی "او" روی آر)

دینا:

اره رفتن رسیدن است و شاید ماهی ها گمان میبرند باید از ساحل رفت, رفت تا رسید...خوب نگاه کن خیلی هم بد نیست که گاهی بیرون از اب باشی تا یادت بماند زندگی بسته به اب است...اه یک جرعه اب...تشته ام تشنه

قاصدک:

گاهی اون قدر نگران رسیدنم که مهم ترین چیزو از یاد می برم باید حرکت کنم تا برسم ...
واقعا رفتن رسیدن است...

مهیار :

من میگم... اومدی و نرسیدیم...
تو میگی..خوب اینجوریم که باشه ..بازم چیزی رو از دست ندادیم..
من میگم..موسم عمر کوتاهتر از این حرفاس..
تو میگی.. بیخیال ... در سفر بودنو عشقه...

و من اسیر در سفر با تو بودن میشوم..این چنین است که ادامه می یابد..این اکسیر سیاهه و پر از شمیم ناشناسی که... زندگیش میخوانند...

برای رسیدن..گاهی هم..توقفی لازم است... و شاید رسیدن..پایان نگاه مرطوب تو باشد..به آینه دل...بعدش را چه کنم...؟!!!

ری را:

گاه که میخواهی برویی قفل دلیل رفتن میشود به جای ماندن

محسن:

یه رفتنی آغاز شد...
به رسیدنی منجر شد، همین دیروز انگار...
حالا وقتشه، رفتنه جدید با یار جدید... حالا با هم می رید و با هم می گید:
رفتن رسیدن است

من مدتهاست که در راه ها و تنگه ها بساط می گسترانم، روزها شترها رها می کنم، شب ها در انتظار شبیخون خود به خواب می زنم، ولی انگار خبری نیست.

اگر سرمایه من کم مایه است، آن همه تاجر، عاشق چه بودند؟ اگر راهزن و عیاری نیست، پس این همه افسانه به دروغ از کدام راهزن و عیار سخن گفته اند؟

آسمان تاریک و شب نزدیک بغل کردن صبح است، من ساکت و آرام رو به بیابان نشسته ام و با خود زمزمه می کنم:

دریغا مالی که به بازار صد تاجر عاشق داشت، به بیابان یک رهزن عیار ندارد.

زردآلو!

شیرین و ترش.

فوق العادست!

اونایی که نمی تونن بفهمنش پوستشو می کنن و می خورن!

بانوي من!