رفتن رسيدن است

چيزي هست براي هميشه خوشايند بودن

mehdi — Mon, 30 Apr 2012 22:59:00 GMT

من در اين زندان بي تو نشسته ام. آسمان كه مي شوي دوست دارم زمينت باشم، باد كه مي‌شوي دوست دارم بر بلنداي بلندترين شاخه درختان سرزميني وسيع ايستاده باشم، باران كه مي شوي دوست دارم لاي ريحان هاي باغچه خوابيده باشم، رعد كه مي‌شوي دوست دارم چشم يك شهر شوم در آغوش تو، گل كه مي‌شوي دوست دارم با شبنم صبحگاهي در آغوشت بنشينم. اينجا كه من هستم، ايستادن جريان حيات است و نشستن تكرار آن.

من دلم آن روزي را مي‌خواهد كه آفرينش روي زمين هنوز آغاز نشده بود و تنها آسمان بود و باد بود و باران بود و گياه. كسي نبود ولي تو بودي. من هم نبودم و تو بدون هيچ مني كه خطابت كند چيزي در انديشه داشتي، چيزي براي هميشه خوشايند مثل باران آري چيزي هست براي هميشه خوشايند بودن.

من در اين زندان جز ديواري كه روي بلندايش نشاني نامفهومي از وجود آسمان را نوشته اند چيز خوشايند ديگري ندارم. يكنواختي زمان كه روبه رويت مي‌نشيند ديگر از خاطره كاري بر نمي‌آيد. شك آئين كهنه‌اي از يقين گذشته است و اميد ساز ناكوكي در سمفوني سكوت. كاري از استدلال و استنتاج جز با قاعده ايمان برنمي‌آيد ولي كفش در زنداني با چهارسوي بسته فرياد كفر است تا شور ايمان. سقف برايم تجسمِ سنگي عشقي‌ست آسماني. بيرون اين زندان هم زنداني‌ست ديگر وقتي همه در زندان خود زنداني شده باشند.

چه كسي پست مرا ربود؟

mehdi — Thu, 05 Apr 2012 22:52:00 GMT

پست «نامه اي از مهدي 25 ساله ... به مارك زوكربرگ 26 ساله...» كه يادتون هست. امروز متوجه شديم در يك اقدامي عجيب اين پست بدون هيچ دليل و توضيحي توسط بلاگفا از وبلاگ ما حذف شده. خود مطلب رو كه داريم من حيفم به حدود 200 كامنت زيبا و خواندني مياد كه هميشه مي خواستم ازشون يك كپي بردارم ولي فكر نمي كردم بلاگفا همچين خيانتي در حق كاربرانش بكنه!

فراخوان تشکیل نسل جدیدی از اقوام کوچ نشین

raftanresidan — Wed, 18 Jan 2012 22:19:00 GMT

تصمیم داریم لیستی از کسانی را که دوست دارند به طور کامل از زندگی ملال آور تو این دنیایی که دیگه به هیچ چیزش نمی‌شه دل بست ببُرن و برگردن تو طبیعت و یه زندگی کوچ نشینی را با همه ی جنبه هایی که داره تجربه کنند تهیه کنیم تا جمع کنیم بریم یه گوشه و فارغ از همه چی برا خودمون زندگی کنیم.

مردن از نیش عقرب و طوفان شن و بهمن و خوراک یه پلنگ شدن خیلی بهتر از پوسیدن تو انفرادی به خاطر روحیات و افکارمونه. اتفاقی بودن برخورد یک صاعقه بهتر از اتفاقی بودن فرود یک بمبه. در طبيعت نيش هيچ عقربي براي پژمردن تازگي انديشه‌ها نيست. هيچ ماري براي خفه كردن هيچ سخن تيزي نمي‌گزه. هيچ طوفاني به خاطر درهم شكستن اراده يك جمع به پا نمي‌شه. سايه هيچ درختي به تنگي يك انفرادي نيست. دام هيچ دره‌اي ابزار دست هيچ قدرتي نشده است.

بریم جایی که پراکنش شمیم هیچ نسیمی را با تنگ نظری نمیشه فیلتر کرد.

ظرفیت محدوده و اگر تعداد بیشتر از حد نصاب شد باید یه طایفه از مجموعه اقوام درست کنیم.

لطفا کسانی که صداي پر بلدرچين را ، مي شناسند،
رنگ هاي شكم هوبره را ، اثر پاي بز كوهي را.
خوب مي دانند ريواس كجا مي رويد،
سار كي مي آيد، كبك كي مي خواند، باز كي مي ميرد،
ماه در خواب بيابان چيست ،
مرگ در ساقه خواهش
و تمشك لذت ، زير دندان هم آغوشي بیان ثبت نام کنند. قرار نیست کسی را توجیه کنیم.

=

mehdi — Mon, 02 Jan 2012 22:34:00 GMT

گاهي احساس مي‌كنم چنان به گوشه‌اي از اين دنيا پرت شده‌ام كه طول اين پرتاب و عمق اين فرود را هيچ مانندي نيست. چشمانم را كه باز مي‌كنم مي‌بينم نه! من هنوز اينجايم. همان جايي كه قبلا هم بودم. همان جايي كه چند دقيقه پيش واردش شدم، نشستم، قلم را برداشتم و يك دست زير چانه، با چشماني باريك شده، آن را در هوا چرخاندم. به اطرافم نگاهي مي‌اندازم و دلم آرام مي‌شود. ولي در اشتباهم. نهايت فراموشي جايي است كه احساس كني همان جايي هستي كه قبلا بودي. فراموشي همين جاست.

معادله‌اي شدم بدون هيچ مقدمه و نتيجه‌اي. حس اولين رياضي‌دان تاريخ را دارم كه زير نور مهتاب روي شن‌هاي دهانه غار علامت مساوي معادله‌اي بدون مقدمه و بدون نتيجه را به تماشا نشسته و با خود مي‌گويد: «چيزي بايد باشد. چيزي بايد به چيزي منتهي شود». من وامانده‌ام و به جاي يك علامت سوال، يك علامت = بزرگ در سر دارم.

چيزي درون من مي‌گويد كه بايد معادله‌اي در كار باشد. من نه چونان فيلسوفان‌ دنبال پاسخ‌ام كه چون يك ماهي بالارو در هيجان آبشار در تكاپوي يافتن سوال‌ام. نگاهي عجيب در من مي‌جوشد و سعي دارد به سوي چپ اين معادله هنوز خالي مانده جاري شود. چشمانم را كه مي‌بندم بغض مي‌شود و فريادي در وجودم ريشه مي‌دواند. گرم مي‌شود وتلاش مي‌كند خود را به سمت راست اين معادله بكشاند. لبانم را به هم فشار مي‌دهم و اين فرياد چون انفجاري ناگهاني و شديد در سرم هيچ مي‌شود. معادله باز به هم مي‌ريزد. طرفينش چونان دو كفه ترازو بالا و پايين مي‌شوند و انگار هيچ يك وزني از معنا را به دوش ندارند.

تبخیر تدریجی موهبت ها

raftanresidan — Mon, 02 Jan 2012 11:52:17 GMT

خوبی مرد بودن اینه که یه غاری هست که هر چند وقت یکبار بری توش و عاقل برگردی!

غار تنهایی رو میگم...

و بدی زن بودن اینه که غارت نهایت تونله! نرفته باید از اون سرش بیرون بیای چرا که بچه و شوهر و درس و پروژه و ظرفا و...همچون 18 چرخ هایی دارد پشت سرت بوق بوق میکنن.

بعد مجبوری از خیرش بگذری و سر و ته تنهاییت رو با یه غزل و چند قطره اشک و چند خط مشق هم بیاری و البته عاقل برنگردی!

بند را برگسلم از همه بیگانه شوم

raftanresidan — Mon, 02 Jan 2012 00:35:00 GMT

هر چه میگذره بیشتر از تحت تاثیر بودن، از مادی بودن،از معنویات سر در آخور مادیات داشتن، ملول میشم.

دلتنگ میشم...

این که کی ؟ کجا؟ و چه جوری میشه از شر این آکواریوم، این دما سنج، این پمپ هوا خلاص شد...

خدایا دلم گرفته و فشارش تا حد شکستن زیاده... و نمیدونم هست کسی که منو تا دریا برسونه یا نه...

ترسم از آدم پرورشی شدنه...

اما از جهتی خیلی هم حقیرم و اگه یه روزی حسی از زایش جهش های کوچک در من بود، الان مدت هاست که در دنیا آوردنش ناکام موندم و حس میکنم که از این همه تاخیر، سیاه و کبود، خفه شده!

آخ طفلک من...

آخ... آخ...

--------------------------------------------

پ ن 1 : +

پ ن 2: افسانه ی تنبور/ بیژن کامکار

پ ن 3: شاید فقط تنبور...

گزارش تصويري 2 - ورود آب به زاينده رود...

mehdi — Mon, 07 Nov 2011 23:19:00 GMT

بالاخره امروز انتظار مردم اصفهان به پايان رسيد. مسلما براي كساني كه در اصفهان زندگي نمي كنند درك و فهم اهميت وضعيت اين رودخانه در روحيه مردم و شهر كمي سخت و بي مورد است ولي بايد گفت كه جريان اين رود در شهر بي شك به منزله جريان زندگي در آن است.

امروز حوالي 9 صبح آب وارد پارك ناژوان شده و بعد از گذشتن از پل مارنان، پل فلزي، پل آذر در ساعت 4 عصر به سي و سه پل اصفهان رسيد و اوج شادي و جشن خودجوش امروز مردم اصفهان را رقم زد.

براي مشاهده بقيه عكس ها كليك كنيد.

گزارش 1- ورود آب به زاينده رود...

mehdi — Mon, 07 Nov 2011 11:33:00 GMT

امروز صبح حوالي ساعت 10 آب از سمت پارك ناژوان وارد شهر تشنه اصفهان شد. حدود چندصد نفر كه عمدتا تصادفي شاهد ماجرا بوده اند در بستر و كنار رود تماشاگر اين واقعه بودند. به احتمال زياد با پيشروي بيشتر آب به داخل شهر و خبررساني شاهدين به اطرافيان به تعداد مردم افزوده بشه.

پل مارنان/مردم در انتظار آب

بقيه عكس ها را در ادامه مطلب ببينيد.

به پيشواز آب زاينده رود برويم...

mehdi — Sun, 06 Nov 2011 22:34:00 GMT

خبرها رسيده كه ظاهرا آب رودخانه زاينده رود را باز كرده اند و عنقريب است كه آب آرام آرام و خرامان بستر رود رو پر كنه و به زير پل ها بخزه و در فراز و نشيب شيطنت آميز شهر بالا و پايين بشه و پيش بره. شايد هم بارون آرومي كه الان داره مي باره باعث تسريع جريان شده باشه و همين الان رود خشك جاري شده باشه.

من اصفهاني نيستم ولي خوب مي دانم كه اصفهان شهر زيبايي ست و زيباتر از هر چيزي روحي‌ست كه با جريان اين رود در شريان هاي شهر جاري مي شه و مدت هاست اين روح خشكيده. حال از اينكه رود دوباره زنده خواهد شد خوشحالم.

مي گويند پارسال كه آب را باز كرده بودند جمعي شايد هزاران نفر به پيشواز آن مي روند و از ورودي شهر تا خروجي آن قدم قدم زنان پيشاپيش آب حركت مي كنند. دوست دارم فرصتي باشه امسال در اين مراسم شركت كنم. از همه دوستان اصفهاني تقاضا دارم امروز فردا به گوش باشند و اگر خبري شد به همه خبر بدهند. اميدوارم مردم همه بيايند.

بادبادكت را به آسمان بسپار...

mehdi — Fri, 21 Oct 2011 23:37:00 GMT

بادبادك‌هايت را به باد بسپار، به پاييز، به آسمان، به آبي نوراني... رهايي در اين ديار نيست.

بگذار نخي كه ذره ذره پوست انگشتانت را مي شكافد رها شود و به پرواز درآيد، پرواز گناه است.

آغاز كن به دويدن، به شور و شوق ورزيدن، عشق پنهان است.

آغاز كن به هجوم بر باد، به بدرفتاري كفشت با خاك. بدو، اينجا همه ايستاده‌اند.

بادبادكت را به ارتفاع بسپار. بالاتر بالاتر، زمين پست است.

تو در ميان جمعيتي ولي بادبادكت تنها در دل آسمان، دلت سوار بر پشت آن، تنهاييت غنيمت است.

تو روي خاك، روي درد، روي وزن، پاهايت در هجوم جمعيت. دلت ايستاده بر پشت بادبادك تمام قد، رها در آرزوي بي‌وزني، پيشاني‌اش به آسمان ساييده. اينجا سرها همه بر خاك ماليده.

كلمه‌هايت را به نخ بياويز تا حرف به حرف، كلمه به كلمه و جمله به جمله از آن بالا روند، اينجا كلمه‌ها همه در خاك‌اند.

بادبادكت سنگين نخواهد شد، ترس اينجاست.

هيجان را به پرواز درآر، اينجا كسي ياراي آن نيست.

تو در آسماني. خورشيد پايين رفته. ستاره‌ها هم سوار بر بادبادك اند. به پيش تاز. اينجا همه آرميده‌اند.

فراموش كن كه انساني. فراموش كني كه بودي، خواهي بود. زمين كه بيگانه شد، آسمان را درياب.

زمين كه تنگ شد به آسمان بشتاب و تنگش بر آغوش گير. آنجا گوش را به باد، چشم را به آبي، انگشتان را به پرواز، لبانت را به سكوت و دل را به هيچ بسپار.

پ.ن 1: امروز با ريحان بانو و رستا كوچولو همراه با يك بادبادك دست ساخته زشت ولي بلندپرواز و مغرور در برنامه جشنواره بادبادك‌هاي اصفهان جنب پل خواجو و كنار خاك (آب سابق) شركت كرديم. گرچه ظاهرا دير رسيديم ولي بادبادك عزيزمان بلندتر از همه پرواز كرد و در حالي كه هيچ بادبادكي را توان بلند شدن در حد چند متر نبود تا دل آسمان شتافت و اگر نبود محدوديت نخش، مي رفت تا ته آسمان. (براي ديدن عكس‌ها كليك كنيد)

پ.ن2: يادي از مسابقه قايقسواري، سه سال پيش، دقيقا همين مكان! (كليك كنيد) و رودخانه اي كه آب داشت.

پ.ن 3 (بعد از كامنت اول ريحان بانو): بادبادك بلندپروازي كه ساخته بوديم، درست در اوج پرواز خود و اون وقت كه حتي نور ِ نورافكن رو روش انداخته بودند، از ما بريد و رفت... و هر چي گشتيم پيدا نشد...